Dat is hoe ik maart 2015 wil zien. Een nieuw begin. Nee ik kan mijn werk als projectmanager Marketing & Communicatie niet meer doen. In ieder geval niet op korte termijn en ook niet op de manier die ik gewend was, fulltime. Maar is dat erg, dat is de vraag die ik mezelf stel. Is het erg om niet meer te hoeven rennen en vliegen elke dag. Is het erg om je kind niet meer naar de BSO te hoeven brengen? Is het erg om niet meer naar elke verjaardag te gaan? Is het erg om in een wat rustiger modus door het leven te gaan? Is het erg om eens stil te staan bij wat je nu hebt en te genieten van elke dag? en dus niet altijd maar te kijken naar de toekomst, wat willen we nog allemaal gaan doen en zien in de wereld. Is het erg om beter met je lichaam en geest om te gaan? te luisteren naar wat het je vertelt?

Nee. het antwoord op al deze vragen is: Nee. dat is niet erg. En sterker nog, het is misschien zelfs wel beter en fijner om zo te leven. Was mijn leven voor maart 2015 dan zo erg? Nee, ook zeker niet. Ik wist niet beter en werkte fulltime in de financiële dienstverlening. Al ruim 15 jaar. Jaren waarin ik genoten heb van werken met leuke collega’s, drukke werkweken en fijne salarisstroken. Maar ook jaren waarin ik altijd het gevoel heb gehad geleefd te worden, altijd enorm druk had op werk maar ook privé. Tijd om pas op de plaats te nemen, was er nooit. Maart 2015 veranderde alles door mijn herseninfarct en werd ik gedwongen pas op de plaats te nemen, op de brain care unit in het AMC.
Een nieuw begin dus…..