Jawel hoor! Een ezel stoot zich ontelbaar veel keer aan diezelfde steen. En die ezel ben ik!

Leven met hersenletsel is topsport. Ik hoor het al ruim 3 jaar om mij heen. En het is waar. Het gaat over het zoeken van je grenzen, het oprekken van die grenzen en soms ook over grenzen heen gaan,voor het gewenste resultaat.

Maar bij topsport hoort een coach, vaak een heel team aan specialisten. En daar zit het verschil. Hersenletsel heb je alleen. Tuurlijk word je als het goed is in het begin op weg geholpen door de ergothetapeut, revalidatiearts of gespecialiseerde instelling. Maar in de chronische fase, als je (hopelijk) weer lang en breed thuis bent, is het jouw eigen persoontje die het in the end moet doen.

En ook hier kun je geholpen worden, heb je hopelijk hulp en steun vanuit je ‘inner circle’. Maar jij, alleen jij, voelt wat het is om hersenletsel te hebben. Hoe het voelt om tegen je grenzen aan te lopen. Hoe het voelt om over grenzen heen gegaan te zijn en het effect daarvan. En toch doe je het keer op keer. Ik wel, tenminste. Over grenzen gaan. Hoe kun je toch zo stom zijn, denk je misschien? Je weet toch wat het met je doet? Ja, klopt.

Maar soms, heel soms, is het het waard. Wil je je met je hersenletsel weer even voelen alsof je de hele wereld aan kan. Een wereld vol mogelijkheden. Ook omdat je je op dat moment goed voelt. De klap komt later. En dan denk je weer aan die ezel…

Volgende keer ga ik het echt anders doen. Echt waar! πŸ˜‰

Herken jij dit??