Lukt het mij al om sinds mijn hersenletsel, wat meer balans te vinden en zo mijn beperkte energie goed te verdelen? Ja en nee. In deze blog leg ik dit uit.

Tijdens de eerste weken van revalidatie in het AMC in 2015 leerde ik bij de ergotherapie:

  • Hoe ik het beste kon omgaan met mijn energie.
  • Dat ik dingen die mij energie kosten en energie opleveren af moet wisselen.
  • Dat ik cognitieve taken en fysieke taken moet afwisselen.
  • Dat ik op tijd een rust moment moet nemen, en niet pas als ik al over mijn grenzen ben gegaan.
  • Het klinkt allemaal zo logisch. Inmiddels bijna 4 jaar later weet ik dat het niet zo eenvoudig is.

Want naast het weten, heb je natuurlijk het ook doen. En het simpelweg doen van bovenstaande is ook nog niet eens moeilijk, Maar je hebt ook nog zoiets als karakter. En in mijn geval werkt dat niet mee bij het rustig aan doen, gefaseerd dingen afwisselen.

Ik heb het altijd al leuk gevonden om met nieuwe dingen bezig te zijn. Tijdens mijn werk maar ook privé. Dingen organiseren. En dat heb ik nu nog steeds. Door mijn enthousiasme kan ik me soms mee laten slepen, vervang soms maar door vaak, en ga dan over grenzen heen.

Dit heeft deels ook te maken met mijn hersenletsel. Het letsel zit in mijn geval aan de rechterkant van mijn hersenen. Het schijnt dat mensen met dit letsel zichzelf kunnen overschatten. Zo van “oh dat kan ik best”. En dat dat bij mij het geval is, zou best zo kunnen zijn. Want op een goede dag, denk ik ook wel eens oh dat kan ik best, twee uur achter de computer zitten. En fysiek kan ik dat ook wel en ik kan ook nog best iets produceren. Maar dan? Ik raak compleet overprikkeld als ik te lang zoiets doe en dat weet ik van tevoren. En toch doe ik het soms. Dom dom dom.

Dus kan ik beter doseren?

  • Ja, ik kan beter doseren, omdat ik na 4 jaar wel beter weet wat ik wel en niet moet doen.
  • Ja, door toch ook geregeld de grenzen op te zoeken of er overheen te gaan, kan ik nu wel meer dan in het begin.
  • Ja, je went ook aan dingen, dus ook aan prikkels. Door je steeds iets meer bloot te stellen aan bepaalde prikkels, went je brein er toch een beetje aan. (Denk ik).
  • Nee, door mijn hersenletsel kan ik niet altijd realistich inschatten of iets handig is om achter elkaar te doen of niet. De neiging tot overschatting is altijd aanwezig.

Vier jaar leven met hersenletsel heeft me dus absoluut wel dingen geleerd. Ik zie ook zeker een stijgende lijn in wat ik aan kan dus dat is hoopgevend. Ik blijf streven naar die stijgende lijn!

Als jij ook hersenletsel hebt, hoe ervaar jij dit? Zie jij bij jezelf ook een stijgende lijn?