Geplaatst in Het verhaal van, Inspiratie, Moeder zijn met hersenletsel

Het verhaal van Gerryo Voermans: “Omgooien leefstijl was mijn redding”.

Dit is het verhaal van Gerryo Voermans uit Wanroij (48 jaar nu), moeder van 2 dochters van 16 en 23. Op 11 september 2014 werd zij getroffen door een herseninfarct. Ik vind haar verhaal zo inspirerend dat ik het graag hier met jullie deel!

” Op 11 sept 2014, kreeg ik op een warme na-zomerse dag op een druk terras een herseninfarct. Na 3 dagen ziekenhuis mocht ik naar huis. Totaal aan mijn lot over gelaten. Kon geen vijftig meter lopen, kon niet fatsoenlijk praten, schrijven, lezen, staan, mijn gezicht stond scheef, echt een ware hel op aarde, waarin ik was beland.. Revalidatie moest direct starten maar begon pas na 1 mnd. Binnen die maand besloot mijn (ex) partner om niet meer met mij verder te willen.

Er daar stond ik, helemaal alleen… met een handje vol vrienden. De hel werd werkelijkheid … als ik toen mijn zus en mijn ouders niet had gehad zou ik niet geweten hebben hoe ik hier uit gekomen was.

Er volgde een hele nare tijd,

Ik had mijn emoties niet onder controle en schold iedereen die me lief was, te onpas uit. Niks voor mij, zelfs mijn eigen kinderen. Zoveel gehuild om wat er uit mijn mond kwam wat ik zo niet bedoelde… ik had geen rem meer, zeiden ze in het ziekenhuis en moest er maar mee leren leven. Ook mijn korte termijn geheugen, volgens neuro psychologisch onderzoek, lager dan laag gescoord, moest maar leren leven met pen en papier bij de hand te hebben, volgens t revalidatie team…. zou nooit meer herstellen …mijn energie level zou nauwelijks verhogen, moest ik maar accepteren, volgens de revalidatie arts.

 als ik toen wist, wat ik nu 4 jaar later allemaal weet ….

De vervelende periode die daarop volgde zal ik jullie besparen en ga nu verder vanaf het moment dat ik zelf voor mezelf beter MOEST worden.

Op een gegeven moment sloeg de verveling toe, de muren kwamen op me af. Ik zei tegen mijn moeder, “wat moet ik toch met al die vrije tijd !!” Gek werd ik ervan. Wilde zelfs weer werken, ook gedaan, maar ging niet meer. Dat was ook weer een heel iets… ik kon mijn beroep niet meer uit oefenen.. was weer een enorme giga tegenslag (ik was tandartsassistente)

Mijn zus zei toen; waarom ga je niet mee sporten? Paar uurtjes per week ? Nou, zij had achteraf gezien , de helft van het toverwoord uitgesproken! En daar ging ik los !

Ik kon werkelijk niets en ging toch mee met een lesje bodypump. Met de laagste gewichtjes deed ik mee! Totall los, op, kapot en moe ging ik terug, maar had zon overweldigend goed gevoel ,dat ik zat te popelen voor de volgende les. Al snel werd dit een vast ritueel in mijn dagpatroon. Tijdens het bodypumpen zag ik ook mensen spinnen, en dacht ; ik doe dat erbij! Al gauw sportte ik 6 uur per week. Had nauwelijks energie over voor andere dingen, buiten mijn dagelijkse dingetjes, maar had het er graag voor over! Ik voelde mij immers zo goed!

Toen “moest” ik van de neuroloog ook aan de statines. Ziek was ik ervan, kon niet meer van de spierpijn sporten en begon me toen de verdiepen in de rotzooi die ik slikte. (Had overigens perfecte cholesterol waardes….) hiermee was ik gestopt .

Sloot me ook aan bij lotgenoten groepen op facebook en kreeg een heel leuk contact met een lotgenoot. Die kreeg mij zover dat ik weer opnieuw ging revalideren, want ik had dat gestopt omdat ik dacht dat ik dit niet nodig had …. zo dankbaar dat ik dat alsnog heb gedaan.

Mijn energie was wel beter, maar nog lang niet wat ik wenste. Ook mijn geheugen werd weinig beter, liet mij nog te vaak in de steek.

Op een gegeven moment ging ik naar een festival, wat ik bijna cancelde vanwege mijn vermoeidheid . Daar leerde ik een man kennen en kreeg een relatie met hem.

Vanaf dat moment ging mijn herstel berg opwaarts. Het geluk trof, dat hij orthomoleculair/kpni therapeut en personal trainer is. Samen met hem ben ik aan een trainings-en voedingsprogramma ben begonnen. Hij heeft mij zoveel geleerd… Zonder hem was ik nooit zover gekomen.

Ik begon met krachttraining , hardlopen, yoga, met tijden vasten, koolhydraten minderen enz enz. Ik kreeg steeds meer energie. Kon na een tijd ook weer stukjes lezen. Alle informatie zocht ik op! Verdiepte me ook in de medicijnen die ik slikte , en daar was ik ook mee gestopt. Na een jaar was ik klaar om een ketogeen levensstijl te gaan doen.

– Sinds die tijd heb ik de grootste winst ooit behaald. –

Voor mijn “Keto tijd”, sliep ik vaak overdag en lag savonds rond 20.00u, uiterlijk 21u in bed. Kon nog steeds geen spontaan gesprek voeren zonder te haperen…

Nu kan ik gewoon als een “normaal” persoon de dag doorbrengen en rond 22, 22.30u naar bed. Zelfs als ik visite heb, later.

Ook ben ik begonnen met intermitting fasting, eerst 5:2, toen 18-6 en soms 24uurs vasten , allemaal voor mijn brein.

Ik heb geen brainfog meer, ben super helder in mijn hoofd, kan een gesprek voeren , bijna zonder stotteren of zoekend naar woorden, geheugen zo goed als terug, cursus Spaans zelfs begonnen!, heb mijn emoties onder controle en kan met stressvolle situaties overweg. Ook (yin/yang)yoga heeft hier erg veel mee geholpen om weer de rust in mezelf terug te krijgen. Sport nog steeds zo’n 7 a 8 u per week.

Afgelopen zomervakantie ben ik ALLEEN met mijn dochters gaan kamperen in de Ardennen , zelf de tent opgezet alles! Ik flipte niet 1x van de stress ondanks het 35gr of meer was. Zo trots op mezelf.

Ik heb wel eens weer wat meer koolhydraten gegeten, maar dat gaat niet meer werken voor mij. Zit gemiddeld rond de 25 koolhydraten per dag. De gezondheidsvoordelen die ik hiermee heb zijn ongekend .

Het verbaast me werkelijk hoe ik nu ben geworden. Dit had ik nooit, maar dan ook nooit durven hopen … heb zoveel levensplezier terug!

Leef nu alweer 1 jaar en 8 maanden ketogeen.

De vijf pijlers denk ik goed in de hand te hebben nu. Heb onlangs helaas mijn relatie met mijn vriend moeten beëindigen om de pijler stress onder controle te krijgen. Dit laatste was ontzettend moeilijk maar wel nodig voor mijn gezondheid ….

Als ik mensen wil vertellen hoe goed het met me gaat, willen ze maar weinig horen over mijn nieuwe levensstijl . Krijg altijd commentaar, en had t gevoel me altijd te moeten verdedigen . Daar ben ik dus mee gestopt en vertel het alleen nog maar als ze er om vragen”.

NB Dit is het verhaal en de ervaring van Gerryo. Het is geen promoverhaal voor een ketogeen dieet noch wil ik hiermee de suggestie wekken dat dit DE oplossing is voor iedereen met hersenletsel. Zuiver en alleen dient dit verhaal ter inspiratie en laat het de geweldige ervaring van Gerryo zien.

Geplaatst in Het verhaal van

Ilse van den Berg: yes, het is gelukt!

Dit is het verhaal van Ilse van den Berg, 37 jaar, uit Amersfoort. Moeder van 2 kinderen; een zoon van 6 en een dochter van 3. Voor haar is het inmiddels 12 jaar geleden dat zij een herseninfarct kreeg.

” Ik werk 1 dag in de week in een winkel. En ben de rest dus thuis met de kids. Mijn man werkt doordeweeks dus dan regel ik alles grotendeels zelf. Dat gaat wisselend. Vermoeidheid is er altijd en overprikkeling ligt op de loer.

Door schade en schande ben ik de afgelopen 12 jaar inmiddels wijs geworden, en heb om leren gaan met mijn nieuwe ik.

En ja, ik ben nog steeds ook de eigenwijze Ilse. Een vrouw van inmiddels 37 die ook gewoon alles wil kunnen doen wat iedereen doet. Dus af en toe ga ik echt nog wel eens op mijn bek. “Het is zoals het is” is mijn nieuwe mantra geworden. Ik kan mijn herseninfarct niet ongedaan maken, wél heb ik invloed hoe ik er mee om ga.

‘S ochtends heb ik alleen mijn jongste thuis en dan heb ik nog enigszins energie. ‘S middags na míjn slaapje (ben je bij je kinderen niet meer afhankelijk van hun middagslaapje, ben je zelf nog steeds de pineut 😉 ) is het wel eens lastig qua energie. Als mijn oudste uit school is zou ik het liefst op de bank blijven zitten. Maar ja, daar wordt niemand vrolijk van! Nu is last minute een activiteit met de kinderen verzinnen niet echt mijn ding. En vooruit plannen ook lang niet altijd. Dus dan modder je maar wat aan.

Ik was vorig jaar al van plan zelf een adventkalender te maken voor de kinderen. Maar als ik het dan wil uitvoeren moeten er te veel dingen gedaan worden, te veel stappen genomen. En dan haak ik af. Of vantevoren al of halverwege. Maar dit jaar niet!

Dit jaar is het gelukt! De adventskalender hangt. Een zelfgemaakte met allemaal dingetjes die ik met de kinderen ga doen.

Ik wilde geen adventkalenders in huis met die chocolaatjes. Dus dan móet je wel wat anders doen. In mijn geval dan. Een adventskalender met activiteiten dit jaar. Koekjes bakken, kerstkaarten maken, bij kaarslicht eten, iets liefs doen voor iemand anders, kerstlichtjes kijken buiten. Een aantal van de activiteiten die we gaan doen.

Ik ben trots op mezelf! Ik heb de adventskalender afgekregen. Op tijd! En het is gelijk een mooie test voor mijn middagen met de kinderen.

Ik ben benieuwd hoe het gaat bevallen. Wellicht wordt er zo een goed voornemen geboren voor het nieuwe jaar.

Maar eerst….. envelopje 3 open maken 😀“.

Geplaatst in Het verhaal van

Ineke 2.0

Dit is het verhaal van Ineke Wiedijk -Lekx, 39 jaar uit Heerhugowaard. Getrouwd en moeder van Amber (5). Eind augustus 2014 maakte zij een hersenstaminfarct door. Dit is hoe zij haar nieuwe leven heeft opgepakt en hoe het nu met haar gaat!

” Wat mij vooral opvalt na het doorstaan van mijn cva is dat het leven oppakken een flinke strijd is. Ik ben van nature heel positief en nieuwsgierig. Wat is dit, hoe ga ik het aanpakken en vooral; hoe kan ik dit beter maken. Dat is op een helder moment mijn strategie. Maar een strijd in mezelf wanneer het koppie daar niet in meewerkt. De afgelopen jaren heb ik een aardig parcours afgelegd in herstellen, proberen te integreren op het werk, opnieuw revalideren en weer integreren. Allemaal gericht naar buiten. Weer dezelfde te kunnen zijn en doen.

Tot ik in een programma kwam (ja ik bleef op zoek naar wat mij kon beteren) waarin ik tot mij kwam. De veranderingen echt leerde zien. De “nieuwe” Ineke. Met daarnaast veranderde rollen. En het besef dat er veranderingen blijvend nodig zijn om een beetje te kunnen functioneren.

Confronterend pijnlijk besef. Een proces met vallen en opstaan. Nog steeds. Ik ben zelf veranderd, verminderd belastbaar; ik kan niet meer werken; rol als partner en moeder veranderd/ beperkt. Hulp in de huishouding en nog steeds thuisbegeleiding vanuit dat programma.

De veranderingen beetje bij beetje aanvaardend leer ik steeds meer wat mij helpt en wat mijn valkuilen zijn. Een rustiger leven opbouwend met regeltjes om aan te houden, maar ook keuzes maken om hier en daar te kunnen genieten van gezin, familie en vrienden. Vollop!!

De focus van je levenspad slaat helemaal een andere richting in. Niet langer gericht op je carrière, sociaal leven en het gezin “er even naast”. Nee de volgorde gaat andersom, helemaal op de schop, en met wat pech red je de laatste twee amper. Een levensles?! Wel een harde.

En zo ben ik gekomen waar ik nu ben. Fulltime thuis-mama, ik help op school waar ik kan, ik vind mijn rust en ontspanning bij mijn fijne yogaklas, wandel graag en ik knutsel in de “mutsenclub”!! En nu ik mijn weg in het leven weer een beetje vind, komt er ook weer meer ruimte in de relatie. Want ook dat is een puzzel geweest, maar weer een ander verhaal.

En ook kun je zelf de verandering nog zijn. Regie nemen. Afgelopen jaar 20 kilo afgevallen door beweging en voeding onder handen te nemen. Ik ben er best trots op en het geeft me energie om mijn leven te leiden in plaats van lijden.

Ik blijf, op mijn heldere momenten, positief en nieuwsgierig. What’s next??? “.

Geplaatst in Het verhaal van

Het verhaal van…jou?

GEZOCHT: gastbloggers

In deze nieuwe rubriek wil ik gastbloggers (die zelf NAH hebben) uitnodigen hun verhaal te vertellen. Alles met de insteek, love your life. Hoe doe jij dat met je NAH? 

Hoe ziet jouw nieuwe leven eruit? Heb je al een nieuwe balans gevonden, waardoor je kunt genieten van je leven? Wat zijn de wonders van jouw leven nu?

De bedoeling van deze rubriek is om het leven met NAH inzichtelijk te maken voor anderen om zo meer begrip te kweken. Kennis en begrip voor leven met een vaak onzichtbare ‘handicap’. Hoe doe jij dat? Hoe heb jij jezelf weer op de rit gekregen? Of ben je daar nog volop mee bezig?

Met jouw verhaal help je mee aan meer begrip voor NAH! Maar ook kun je een bron van inspiratie zijn voor lotgenoten.

Lijkt het je leuk? Neem contact met me op via het contactformulier hier of via Facebook.

Ik verwacht na de zomer de eerste verhalen te kunnen plaatsen! 

Liefs Kesty