Kortste bucketlist ever!

Je hoort en ziet het overal. De bucketlist! Wat wil jij allemaal graag nog gedaan hebben voor je 40e, als koppel of in je hele leven. Natuurlijk denkt iedereen wel eens na over welke landen je graag zou willen bezoeken. Ik ook. Maar verder?

Een echte bucketlist heb ik nooit gehad. Ik vind het ook zo’n momentopname. Wat ik graag wilde toen ik 23 was, wil ik nu allang niet meer. Of ik heb het toen ook gewoon gedaan (zoals een reis door Cuba 😉).

Wat is ook het nut van zo’n bucketlist, vraag ik me altijd af als ik er weer een voorbij zie komen? Alsof je niet al genoeg dingen ‘moet’ op een dag.

Leg jezelf geen ‘moeten’ op. Laat jezelf niets aanpraten. Je moet helemaal niets specifieks gedaan hebben voor je 30, 40, 50 of zelfs dood bent. Genieten van je leven nu is belangrijk. En tuurlijk kun je een doel hebben, een mooie reis willen maken met je kinderen of sparen voor een nieuwe tattoo of zelfs een ballonvaart voor mijn part. Maar doe het wanneer jij het wilt doen, op jouw manier!

Dat doe ik ook 😉. Ik heb dus zeker geen bucketlist! Als ik iets graag wil doen, dan doe ik het, vandaag of op korte termijn.

Genieten van de kleine dingen, iedere dag is mijn motto. De kortste ‘bucketlist’ ever.

Maar misschien ook wel de beste die er is?!

Social media voor NAH-ers: valkuil of zegen?


Een onderwerp waar al veel over geschreven is. Een onderwerp waar ik al veel over nagedacht heb. Iets waar ik elke keer weer over struikel. Je zou denken, daarmee heb je dus het antwoord op je vraag; een valkuil dus. Zo simpel is het alleen niet. In ieder geval niet voor mij.

Social media brengt namelijk ook heel veel voordelen voor zich mee, voor mensen van wie de wereld, ongewild, kleiner is geworden dan zij gewend waren. Bij veel mensen met niet aangeboren hersenletsel, is dat helaas het geval. Doordat mensen niet meer alles kunnen wat zij voorheen konden en omdat het verwerken van prikkels bijvoorbeeld veel moeilijker is geworden. De eigen thuis omgeving is vaak de plek waar je tot rust kunt komen, omdat je die plek door en door kent en zo hebt ingedeeld zoals jij dat prettig vindt. Je zet de radio uit als je dat wilt, bent stil als je dat wilt en gaat op je eigen bank liggen als je moe bent.

So far, so good. Want juist op die momenten dat je je rust pakt, is de verleiding groot om je smartphone erbij te pakken. Even Facebook checken of Instagram. Tenminste, zo gaat dat bij mij. En als dat nou maar een paar minuutjes zou zijn is dat geen probleem. Het probleem is vaak, dat je voor je het weet, zo een uur van alles aan het bekijken bent. En dat geeft heel veel prikkels. Dus in dit geval is het inderdaad een valkuil. Voor mij zeker.

Wanneer is het dat niet? In welke zin is het een zegen?

Ik vind het contact met lotgenoten heel fijn. Ik beheer een Facebook groep voor moeders met NAH en kleine kinderen en de contacten daar zijn heel fijn. Je begrijpt elkaar zonder woorden bij wijze van spreke. Er zijn veel Facebook groepen op het gebied van NAH, maar inmiddels ben ik van niet zoveel lid meer. In het begin had ik hier wel veel aan. Maar inmiddels zijn we ruim 2,5 jaar verder na mijn herseninfarct en wil ik ook gewoon verder met mijn leven. Niet altijd maar bezig zijn met het feit dat ik hersenletsel heb. Ik ben zoveel meer dan dat en inmiddels kan ik ook meestal redelijk goed mijn leven leven. Ja, hetzij aangepast en binnnen de grenzen, maar ik weet dat inmiddels wel. (Gaat niet altijd goed hoor, maar dat weet ik ook. Het gaat weer beter worden).

Social media dient voor mij ook als inspiratiebron. Ik volg bepaalde bloggers en dat geeft mij inspiratie en vind ik ook gewoon leuk. Als je bepaalde mensen en kanalen volgt, gaat er een hele nieuwe wereld voor je open. En juist dat is heel fijn aan social media. Je kunt het doen op momenten dat je je goed voelt, gewoon vanuit je luie stoel en kijken of zoeken wat jij wilt. Geheel op maat dus. Dat zijn voor mij de 2 belangrijkste aspecten van social media waarom ik zeg: social media is een zegen!

Om te voorkomen dat het een valkuil wordt, kun je overwegen om een soort ‘regels’ voor jezelf op te stellen:

  • Niet gelijk bij wakker worden alle social media kanalen checken.
  • Een maximum tijd aanhouden voor momenten dat het wel mag van jezelf (bijvoorbeeld 15 minuten).
  • Social media van je smartphone afhalen, zodat je er meer moeite voor moet doen, dus alleen op laptop of iPad bijvoorbeeld.
  • Bewuste keuze maken voor welke kanalen wel of niet.
  • Zet alle notificaties uit, zodat je niet bij elk bericht naar je telefoon vliegt, maar echt op jouw vooraf gekozen momenten een rondje langs de velden doet.

Wat vind jij van social media? Maak je er veel gebruik van? Herken je mijn valkuil momenten of heb je daar geen last van?

#MeToo: wat leren we onze dochters?

Het kan je de afgelopen weken niet ontgaan zijn. De hashtag #MeToo op social media. Miljoenen mensen hebben door het posten van een bericht met deze hashtag, aangegeven ooit slachtoffer geweest te zijn van seksuele intimidatie of misbruik. Ongelooflijk dus, deze hoeveelheid mensen.

Het is ook een signaal wat hiermee afgegeven wordt. Kom in opstand, laat de wereld weten wat je is overkomen. Speak up!!!

Ik heb thuis een heerlijk kind rondlopen. Een meisje van 6. Een meisje met een pittig karakter. Een heel mooi meisje ook (mag ik dat niet zeggen van mijn eigen kind? Ik wel, ik durf dat 😉). Een meisje dat van zich laat horen. Ook thuis, ook tegen mama. Dat is niet altijd fijn en leuk en ik hoor mezelf soms zuchten, waarom heb ik geen rustig kind?

Maar eigenlijk moet ik blij zijn (en ben ik dat natuurlijk ook) met hoe ze is. Als ze thuis zich nu al niet de mond laat snoeren, gaat dat ook straks niet gebeuren als ze een tiener is. Als ze thuis durft te ‘oefenen’ met in opstand komen, durft ze dat later ook beter. Als ze niet alles doet wat ik zeg, doet ze dat ook niet als iemand later iets van haar wil, wat zij eigenlijk niet wil.

Kortom, thuis en nu zijn haar playground. Ik kan haar niet tegen alles beschermen. Je weet nooit hoe dingen gaan lopen in een leven. Je hebt nooit garanties. Dat weet ik. Hooguit, kunnen wij haar veilig laten spelen in die playground en binnen de lijnen leren in opstand te komen.

Zodat zij hopelijk straks klaar is voor het leven buiten de veilige playground en #MeToo een andere betekenis heeft dan nu…

NB Met deze blog wil ik overigens absoluut niet zeggen dat mensen die iets op dit gebied is overkomen, er zelf iets aan konden doen of niet sterk zouden zijn!