Geplaatst in Leven met NAH, Moeder zijn met hersenletsel, Persoonlijk

Batterij opladen: hoe doe ik dat?

Op deze nationale dag van de batterij, leg ik nog 1 keer uit hoe het zit als je NAH hebt. Niet aangeboren hersenletsel dus. Waarom zijn we zo moe, altijd moe. Een niet te vergelijken moeheid. Een moeheid die je niet kent als je het niet zelf hebt.

De afbeelding hierboven, zegt eigenlijk alles in een notendop.

Omdat onze batterij nooit maar dan ook nooit helemaal oplaadt.

En dit in combinatie met het feit dat alles ons meer energie kost, dan een gezond persoon….Wij gebruiken nu eenmaal meer hersendelen om de omweg te maken langs het getroffen gebied, om toch tot een mentale activiteit te komen. Het kan ook zijn dat we vaker moe zijn doordat onze hormoonhuishouding veranderd is. Wat zegt je dat als buitenstaander?

Hopelijk snap je dat we elke dag topsport bedrijven dus! Elke dag weer, alles eruit halen wat erin zit. Elke dag tegen onze eigen grenzen aan functioneren. En soms ook daarbuiten. Met alle gevolgen van dien. En waarom? Omdat we toch zo graag mee willen doen met ‘het gewone leven’ en niet achter de geraniums willen vertoeven. Of nou ja, ik niet in ieder geval.

Wat doe ik dan om die batterij weer op te laden? Die batterij die eigenlijk nooit voller dan 25% is en heel snel leeg is…

Dit doe ik om mijn batterij weer op te laden:

  • Yoga
  • Buiten zijn / wandelen alleen
  • Slapen (al lukt dat bij erge overprikkeling ook vaak niet)
  • Mindfulness oefening
  • Mediteren
  • Soms ook gewoon iets kijken op Netflix ofzo waar ik niet bij na hoef te denken
  • Of gewoon lekker lummelen, alleen in huis

Eigenlijk zijn al deze dingen voor mij wel effectief, waarbij yoga en mediteren met stip bovenaan staan.

Wat doe jij om je batterij weer op te laden? Heb je nog goede tips?

Geplaatst in Persoonlijk

A special thanks to my moppies

Op deze Valentijnsdag een special tribute e to the ones I love ♥️.

  • Omdat ze het zo verdienen.
  • Omdat juist zij degenen zijn die regelmatig te maken krijgen met mijn korte lontje.
  • Omdat zij het dichtsbij mij staan.
  • Omdat zij de allerliefsten zijn.
  • Omdat ik samen met hen de hele wereld aan kan.
  • Omdat ook hun leven veranderd is door mijn hersenletsel.
  • Omdat zij ook altijd rekening (moeten) houden met mijn beschadigde hoofd en dat echt niet altijd makkelijk is.
  • Omdat ik zielsveel van deze twee hou.
  • Daarom, een hele grote dankjewel en nog grotere dikke knuffel en kus voor mijn twee kanjers!!

    Geplaatst in Fotodagboek

    Januari 2019 in beeld

    Een beetje laat, maar hierbij dan nog even een foto overzicht van januari. Geen spectaculaire maand. Dat is de winter nooit hier, regelmatig iemand ziek, zwak of misselijk, maar in welk gezin met kinderen niet?

    Dus we slaan ons er zo goed mogelijk doorheen en hopen dat het snel lente is…

    Januari stond verder in het teken van voetbaltoernooien en partijtjes voor Isa. Voor mij in het teken van gezond eten, ik deed mee aan de challenge van Vrouw, super leuke recepten opgedaan. Helaas had ik niet altijd energie om alles te volgens, kost toch wat meer tijd. Ik deed ook mee aan de 30 dagen yoga challenge van Yoga with Adriene, super fijn, elke dag yoga, aanradertje!

    De site van De Club van Moeders met Hersenletsel ging live. Super trots op de meiden! We zijn heel enthousiast van start gegaan en zijn goed bezig met zijn allen. Al zeg ik het zelf.

    Prive hebben we ook de knoop doorgehakt, dat we voor de verhuizing gaan. Huis gaat binnenkort de verkoop in. Heel benieuwd wat dat gaat doen en of er wat anders op ons pad komt of we tijdelijk in een caravan moeten gaan wonen, hahah! No stress, het is zoals het is. We gaan voor die nieuwe stek, met iets meer ruimte en grotere tuin, zodat er wellicht een viervoeter ons leven gaat verrijken. Who knows. Good things about to happen!

    Geplaatst in Persoonlijk

    Mijn (onzichtbare) restverschijnselen na 4 jaar hersenletsel

    De tijd vliegt voorbij en binnenkort is het alweer 4 jaar geleden dat ik hersenletsel opliep.

    1,5 jaar geleden schreef ik ook al over de (onzichtbare) restverschijnselen waar ik last van heb sinds mijn hersenletsel.

    Hoe is dat nu? Zit er verbetering in of is het nog hetzelfde?

    Waar ik na 4 jaar hersenletsel nog last van heb:

    1. Vol hoofd (watterig gevoel, druk).
    2. Gedachten niet los kunnen laten.
    3. Vermoeidheid.
    4. Weinig energie.
    5. Kort lontje.
    6. Prikkelgevoeligheid voor licht, geluid
    7. Niet weten of wat je gedroomd hebt, echt is of niet. Echt even bijkomen.
    8. Misselijk bij over grenzen gaan.
    9. Moeilijk grenzen aan kunnen geven.
    10. Overschatting van eigen kunnen.
    11. Multi tasken is geen optie meer.
    12. Plannen en organiseren kost meer energie.
    13. Vertraagde verwerking van input.
    14. Alleen zijn werkt het best.
    15. Stress & haast zijn funest.

    Zit er verbetering in?

    Ja, in de meeste dingen wel gelukkig. De vetgedrukte zijn dingen die altijd zullen blijven en waar ik mee moet leren leven.

    Veel van de andere dingen, staan in verband met elkaar. Als ik slecht slaap of te weinig, kan ik minder hebben. Is en mijn lontje korter en ik ben nog gevoeliger voor prikkels dan normaal. Inmiddels weet ik dat en soms kun je dit soort dingen oplossen door oordoppen en zonnebril.

    Het kwartje begint steeds meer te vallen. Ja, ook na 4 jaar nog steeds ja. Stress en haast zorgt voor verergering van mijn overprikkelingsklachten. Wat die zijn, heb ik in een eerdere blog wel eens beschreven. Multitasken kost extra energie. Nu zit dat wel ook gewoon in mijn karakter, dus weg is dat nooit. Ik merk wel steeds vaker dat wanneer ik 1 ding tegelijk doe, ik meer energie overhou.

    Ook in dit geval lijkt het dat tijd de ‘wonden heelt’. Nee, het gaat nooit echt over. Ja, je leert er steeds beter mee leven en soms went je hoofd toch ook aan dingen waardoor het wel verbetert. Dat is hoopvol toch!

    Hoe ervaar jij dat? Zit er nog verbetering in jouw situatie sinds je hersenletsel hebt?

    Geplaatst in Persoonlijk

    Mijn reis bucketlist

    Vroeger was ik dol op reizen. Met Vroeger bedoel ik de tijd voor mijn hersenletsel en ook de tijd voor Isa. We gingen wel een paar keer per jaar op vakantie. In het voorseizoen, in het naseizoen, stedentripje hier, een lekkere vakantie in de zomer.

    Toen Isa kwam, hebben we die trend gewoon voortgezet. Zoveel mogelijk. Natuurlijk wel enigszins aangepast.

    Volgens zo’n reisapp, ben ik in 22 landen geweest, dat staat ongeveer gelijk aan 9% van de wereld. Nog genoeg te ontdekken dus 😉

    De volgende plekken ben ik al geweest:

    Brussel, Parijs, Rome, London, Riga, Talinn, Barcelona, Lissabon, Madrid, Edinburgh, Malaga, Goteborg, Kopenhagen, Berlijn, Luxemburg, Tunesie, Kroatie, Corfu, Zakynthos, Rhodos, Chios, Epiros, Algarve, Andalusie, Toscane, Frankrijk (veel verschillende plekken). Curacoa, Cuba en Costa Rica.

    Sinds mijn hersenletsel is het allemaal toch iets anders. Isa is inmiddels leerplichtig en we moeten meer rekening met mij houden. We gaan nog wel op vakantie, ook naar het buitenland, maar toch anders. Stedentrips heb ik niet zoveel zin meer in. Maar ik kan nog steeds heel erg uitkijken naar tripjes, groot en klein.

    De volgende 10 vakanties staan op mijn nieuwe reis bucketlist

    • Denemarken
    • Noorwegen
    • Zweden
    • Zuid- Engeland
    • Oostenrijk
    • Camperreis
    • Normandie
    • Zuid-Afrika / Tanzania (safari)
    • Canada
    • Argentinie

    Ander soort bestemmingen als je goed kijkt. Meer natuur, ruimte en rust. Meer neiging tot rondreizen.

    Ik heb best wat steden gezien en natuurlijk is elke stad anders, maar toch ook weer niet. Een stad is nu niet meer de fijnste plek met hersenletsel om te vertoeven. Ook niet met een kind. Ik wil Isa de wereld wel nog steeds laten zien en ervaren. Al zal ze dat ongetwijfeld ook heel goed zonder mama kunnen later als ze groot is 🙂 (oh no!)

    Maar deze plekken, lijken me heel fijn om met ons gezin te bezoeken de komende jaren. En in het kader van ‘leef vandaag’ en ‘stel niets uit’ gaan we dit jaar weer iets van mijn/ons lijstje ondernemen! Can’t wait!

    Hou mijn blog in de gaten, dan ga je het zeker mee-beleven!

    Wat vind jij fijne bestemmingen om heen te gaan??