Geplaatst in Persoonlijk

2019: Het zorg voor mezelf jaar!

Happy new year lieve volgers!

Dat je jaar maar precies zo mag worden als je voor ogen hebt.

2019. Het jaar ligt weer open en wat ga ik met dit jaar doen? Ik ga dit jaar eens goed voor mezelf zorgen! En nu echt!

Het afgelopen jaar heb ik wel weer geleerd dat ik standaard regelmatig over mijn grenzen ga. Waarom? omdat ik me op dat moment goed voel, de situatie nu eenmaal zo is dat het niet anders kan. Maar weet je wat? Het kan altijd anders! En ja, dat betekent misschien dat het soms voor een ander minder leuk is, maar weet je, dat zij dan maar zo. Dit jaar ga ik het anders aanpakken. En dit is hoe!

Mijn 10 plannen voor 2019:

1. Dagelijks noteren van lichtpuntjes

Vorig jaar heb ik een lichtpuntjes challenge gehouden hier op Love your life en er waren veel enthousiaste reacties op. Ik ga dit jaar weer starten ermee en het langer volhouden. Lukt het een dag niet, dan is dat geen ramp en geen reden om ermee te stoppen. Gewoon weer oppakken en doorgaan.

2. 30 dagen Yoga challenge

Yoga is goed voor me. Daarom ben ik het jaar begonnen met de 30 dagen Yoga journey van Yoga met Adriene, mijn favoriete yoga kanaal voor thuis. Het neemt je 30 dagen mee op een yoga reis. Heerlijk. Als je het ook wat lijkt, zoek dan even op youtube naar Dedicate van Yoga met Adriene. Aanradertje.

3. Vision bord maken hoe ik wil dat dit jaar eruit gaat zien / gaat worden.

Het is algemeen bekend dat als je dingen visualiseert, het ook meer kans heeft om uit te komen. Daarom ga ik deze maand ook eindelijk eens een vision board maken. Hoe wil ik dat mijn jaar eruit gaat zien? Wat wil ik wel doen, wat niet. Wat geeft energie en wat vreet energie. Ik zal hier een aparte blog aan wijden ook.

4. Traject MijnPlanDeCampagne afmaken

Ik ben vorig jaar begonnen met een soort coachingstraject van Christa Krommenhoek van Lifeofchrisje. De essentie is dat jezelf de regie in handen hebt van je leven. Wat je ook meegemaakt hebt en wat je ook op je pad tegenkomt. Het is hoe je ermee omgaat, wat bepaalt hoe je leven nu is en gaat worden. Heel mooi traject, door allerlei dingen wordt mijn tijd opgeslokt, maar nu is het tijd voor mij. Dit hangt dus boven mijn bureau en staat bovenaan mijn lijstje.

5. Minimaliseren in alles

Dit trek ik ook dit jaar door in alles. Spullen in huis, mensen die ik volg op social media, noem maar op. Een opgeruimd en ‘leger’ huis is heel fijn. Ook met een mogelijke verhuizing die eraan zit te komen, een goed idee.

6. Regelmatig massage

Een massage is ook een van die dingen die me goed doen. Ik ga dit jaar dus op regelmatige basis een massage vooruit inplannen, in plaats van pas op het moment dat ik ergens last van heb. Ik zet in op minimaal elke maand, maar misschien wel elke 2 weken. Can’t wait.

7. Focus op inner circle

Sinds ik hersenletsel heb, is mijn energie een stuk minder geworden dan het was. Dat zal iedereen in een soortgelijke situatie herkennen. Daarom ga ik dit jaar echt die energie besteden aan mensen die er toe doen. Mijn zogenaamde inner circle. Ons gezin, naaste familie en klein groepje vrienden. Voor meer hebben we ook simpelweg geen tijd.

8. Leven met de dag. Lichaam aanvoelen.

Dit is wel een dingetje voor mij. Ik ben een geboren planner en organisator. Maar ik moet echt gaan snappen en ook leven naar het feit dat dat was en nu niet meer is. Ja, ik kan het nog wel, maar het kost me teveel energie. Bovendien is de vorm van de dag niet te voorspellen. En het afzeggen van dingen, vind ik nog steeds heel vervelend, voor anderen maar ook voor mezelf. Dus ik ga streven naar leven met de dag, zoveel mogelijk.

9. Niet dromen maar doen

Ook dit jaar geldt, dat we gewoon gaan doen wat we willen. Voor zover de financiële middelen dat toelaten, zou ik dat iedereen willen aanraden. Wij dromen van een camperreis. Gaan we dus gewoon dit jaar doen! We dromen van een ander huis, gaan we ook gewoon doen. Het is tijd voor actie en niet meer teveel denken over what if en when. When = now!

10. Meer ruimte en aandacht voor mindfulness en meditatie

Net als voor yoga ga ik ook voor mindfulness en meditatie een challenge maken. 30 dagen lang testen wat het voor me doet, als ik het elke dag echt ga doen. Ik weet dat het me ook goed doet, maar wat is echt het effect als ik het volhou. Maar in het kader van niet alles tegelijk, start ik nu eerst met yoga.

Ik heb heel veel zin in dit nieuwe jaar. Juist ook vanwege bovenstaande plannen. Ik noem het bewust geen voornemens, want het zijn echt dingen die ik ga doen of al doe. Gezond eten en meer bewegen, dat zijn voornemens, en ja die ga ik ook doen, net als iedereen. Ik wil echt iedere dag minstens een half uur bewegen, hetzij met yoga, hetzij met wandelen (al wil ik dat eigenlijk iedere dag doen), maar mijn energielevel laat dit helaas niet altijd toe. Als ik toch doorga, heeft dit soms ook een averechts effect. En dat moeten we niet hebben. Daarom ook punt 8, luisteren naar lichaam. Essentieel.

Wat ga jij dit jaar anders doen?? heb jij ook mooie plannen of reizen om naar uit te kijken?

 

 

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in Persoonlijk, rust in je hoofd

30 dagen Social Sabbatical

Ik las laatst in een artikel van Christa Krommenhoek van Life of Chrisje, dat zij in oktober een social sabbatical gaat houden. En ineens valt het kwartje…dat is het, dat ga ik ook doen!!!!

Sinds we terug zijn van vakantie, heb ik al een druk, opgejaagd gevoel. Ik vind dat ik in het dagelijks leven zoveel moet. En dan werk ik geen eens meer, kun je nagaan. Wellicht heeft het ook te maken met mijn hersenletsel, hoogstwaarschijnlijk wel, maar ik ervaar nu veel meer moeten dan vroeger.

Doordeweeks vliegen de dagen voorbij met Isa brengen en halen van school, huishouden bijhouden, was bijhouden, koken en voor je het weet is het weer weekend. En ook dat vliegt voorbij. Kortom, tijd is schaars. Ook nu. Toen ik fulltime werkte, was tijd letterlijk schaars. Nu met hersenletsel is mijn gevoel van tijd hebben schaars.

Dus hoe ga ik dat doorbreken? Hoe krijg ik meer grip op mijn dagen en krijg ik het gevoel dat ik meer tijd heb om te besteden aan dingen die belangrijk voor mij zijn, zoals sporten, yoga, mindfulness en schrijven.

Door zinloos surfen op social media als Instagram en Facebook op mijn telefoon te stoppen! Hier en nu. Ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Elk ‘rust’ moment als ik even ‘niets’ moet, pak ik gedachteloos die telefoon. Gedachteloos kijken naar de mooie plaatjes. Al die prikkels. En wat levert het op? Niets. Tijdverdrijf that’s all.

Ik ga het dus nu drastisch anders aanpakken deze maand. Had eigenlijk 1 oktober willen beginnen, maar kwam griepje tussendoor. Het is zoals het is. Beter laat dan nooit. Ik start dus vandaag.

Wat houdt mijn Social Sabbatical in?
  • Instagram en Facebook verwijderd van telefoon. Twitter was er al af.
  • Hele maand oktober geen berichten plaatsen en/of lezen op geen enkel kanaal.
  • Ik blijf wel schrijven voor mijn blog, hoop zelfs dat ik daar nu weer wat meer tijd voor heb.
  • Ik ga deze maand ook eens goed nadenken over de toegevoegde waarde van social media voor mijn blog. En hoe ik dat ga inzetten voortaan.
  • Eind van de maand evalueer ik dit.

Wie ervaart dit ook zo? Met of zonder hersenletsel, dat doet er niet zoveel toe.

Misschien ook een goede test voor jou om mee te doen aan deze social sabbatical?
Geplaatst in Moeder zijn met hersenletsel

De (oneerlijke) strijd van de arbeidsongeschikte

Na twee jaar ziek zijn, moest ik mij wederom melden bij het UWV in februari 2017. Na een gesprek met de verzekeringsarts en de arbeidsdeskundige, was de conclusie 100% arbeidsongeschikt en geen kans op verbetering; kortom IVA.

Ik zeg het nu heel snel, maar de weg er naartoe was niet eenvoudig. Het heeft me veel stress en hoofdpijn gekost. En ik vind het nog steeds ongelooflijk waar je tegenaan loopt als je buiten je schuld om ziek wordt of arbeidsongeschikt kan ik beter zeggen. Voor mijn gevoel ben je continu jezelf aan het verdedigen en strijd aan het leveren tegen iets of iemand. Vanaf het moment dat je ziek wordt, tot arbeidsongeschikt wordt verklaard en zelfs nu nog. Drie jaar later.

Hoe kan dat in een land als Nederland?
Bij de Arbo arts

Het begint al bij de Arbo arts waar ik mij elke zes a acht weken moest melden en vertellen hoe het met me ging. Niet meer dan logisch vond ik toen. Dat vind ik nog steeds. Je krijgt tenslotte gewoon doorbetaald, dus het lijkt me logisch dat daar controle op uitgevoerd wordt. Maar behalve een soort meldplicht, vind ik niet dat mijn bezoekjes aan de Arbo arts iets hebben bijgedragen aan mijn herstel. Gelukkig geloofden ze me wel en heeft de laatste Arbo arts ook goed geholpen toen ik naar het UWV moest.

Bij het UWV

Over het UWV kan ik verschillende blogs schrijven. Ik heb daar altijd het gevoel gehad, mezelf te moeten verdedigen. Je leest zoveel verhalen over deze organisatie, dat als je niet mondig genoeg bent of kunt zijn door je beperkingen je gewoon het haasje bent. De verzekeringsartsen hebben een eigen beleid en het is heel erg afhankelijk van wie je daar treft, wat er uitkomt. Ik heb het getroffen of ik kan gewoon goed mezelf verdedigen en verwoorden wat er met me aan de hand is. Maar helaas kan niet iedereen dat.

Thuis in prive situatie

Ook thuis lever je wel eens een strijd. Dit zijn de mensen die precies weten wat er met je aan de hand is, maar toch blijft het lastig. Ik heb hier ook wel eens last van. Ik ben natuurlijk veel meer thuis en loop overal tegenaan letterlijk (als er niet opgeruimd wordt 😉) en figuurlijk. Dus elke keer de strijd om op te ruimen door je huisgenoten is ook vermoeiend.

Op school van je kind

Strijd op school klinkt wat zwaar. Maar het feit dat je niet altijd kunt helpen door je hersenletsel, kan soms voor onbegrip zorgen. Daarom heb ik op de school van Isa haar juf, de directeur van de school en een aantal moeders uit de klas verteld van mijn situatie. Ik help wel eens op school, maar niet altijd. En dat snappen ze. Dus hier geldt, open communicatie zorgt voor begrip. In ieder geval in mijn situatie.

Met familie

Ik hoor van lotgenoten wel eens dat ze strijd met de familie hebben. Tegen onbegrip aanlopen. Ook hier geldt weer denk ik, dat je heel duidelijk zelf moet aangeven wat je wel en niet kunt. Ik doe dat ook. Tuurlijk is het niet leuk dat je niet overal mee kunt doen. Maar het is zoals het is en je kunt heel veel dingen wel. De strijd met je familie zou niet hoeven te bestaan vind ik.

Met vriendinnen

Strijd met vriendinnen vind ik heel raar klinken. Als je strijd met je vriendinnen hebt, zijn dat voor mij geen echte vriendinnen. Sinds ik hersenletsel heb , ben ik er ook echt wel achter wie mijn echte vriendinnen zijn. En die zitten dus bovenaan in mijn lijstje om mee af te spreken.

Met je kind

Strijd met je kind. Ik denk dat iedereen met hersenletsel dat wel eens heeft. In welke leeftijd een kind ook zit. Ik heb ook mijn strijd met Isa, bijvoorbeeld als zij hard muziek wil luisteren en wil dansen en ik daar geen zin in heb, omdat ik het niet aankan met mijn hoofd. We proberen dan een tussenoplossing te bedenken. Bijvoorbeeld zij met de koptelefoon op muziek luisteren en daarna samen met mama een rustig spelletje doen. Isa blij , mama blij. Ik denk dat dit er een is die altijd zal blijven bestaan, strijd met je kind. Hersenletsel staat nu eenmaal haaks op het leven van een kind die 1001 dingen tegelijk wil doen. Hier blijft het een uitdaging om creatieve oplossingen te bedenken en vooral dingen te doen die wel kunnen. En dingen die jij niet kunt uit te besteden aan papa of iemand anders. Dat gaat hier gelukkig heel goed.

Het leven van de arbeidsongeschikte gaat dus niet over rozen. De weg er naartoe is zwaar en af en toe voel je je een soort misdadiger die zich continue moet verdedigen. Natuurlijk is het ook te begrijpen van bijvoorbeeld het UWV, aangezien er veel mensen misbruik maken van de goede regelingen in Nederland. Maar toch zou het anders kunnen en moeten. Dat is mijn mening.

Op deze manier wordt je als arbeidsongeschikte enorm onder druk gezet. Niet alleen door het UWV, maar ook daarna dus. De enige manier om hier vanaf te komen is denk ik, door open en eerlijk te communiceren. Met al die mensen en instanties die ik noem in deze blog. Dat is ook wat ik heb gedaan en nog steeds toe. Dus echt strijd ervaar ik nu niet vaak meer. Gelukkig.

Voor mij is het nu hopelijk tijd voor andere dingen. Mijzelf ontwikkelen binnen mijn grenzen en ontdekken wat ik wil. Geen strijd meer met instanties. Rust en focus op dat wat er toe doet voor mij.

Ben jij ook arbeidsongeschikt? Hoe ervaar jij dat?
Geplaatst in Persoonlijk

Rust in je hoofd #4: loslaten

Vorige keer had ik het over het belang van ademhaling en wat dat voor mij kan doen. Voor de rust in mijn hoofd. Vandaag een hele moeilijke in de categorie rust in je hoofd: loslaten. Zeker voor mensen met hersenletsel. En ook een breed begrip. Want in welk opzicht heb ik het hier over loslaten? Loslaten van alles wat voor meer rust in je hoofd zorgt!

Dit is voor iedereen natuurlijk anders. Maar sommige dingen zijn misschien wel herkenbaar voor je.

Voor mij zijn dit loslaat uitdagingen:
Loslaten van mijn oude ik, de ik zonder hersenletsel.

Ik bedoel hiermee dat ik niet moet vergelijken met hoe het voor mijn hersenletsel was. Toen ik 1000 en 1 dingen deed, overal bij was, feestjes en etentjes organiseerde en afliep. Dat kan nu niet meer. Jammer maar helaas. Ik kijk echt liever naar wat wel kan. Natuurlijk ben ik niet een andere persoon, maar mijn leven is wel compleet anders. Dat is een feit.

Loslaten van het werkende leven, baan en collega’s.

Hier heb ik wel even over gedaan. Mijn Linkedin profiel heb ik nog niet verwijderd. 😉. Terwijl dat misschien wel een goed idee zou zijn. Heb er al wel over nagedacht. Eerlijk is eerlijk, het werk heb ik niet gemist de afgelopen jaren. Misschien ook omdat ik vrijwilligerswerk ben gaan doen in mijn eigen vakgebied marketing en communicatie. En ik heb deze blog. Dus vervelen doe ik me niet. Op momenten dat ik me goed voel, probeer ik iets op dat gebied te doen. Collega’s missen is ook een groot woord, sorry guys. Ik werkte fulltime maar wel op zeer flexibele basis, 2 dagen thuis en 2 dagen op locatie. Hierdoor zagen wij als collega’s elkaar niet vaak fysiek zeg maar. Er ging veel online. Vergaderen, chatten en samenwerken. Dit heeft er voor gezorgd dat de overgang naar alle dagen thuis, niet zo heel groot was voor mij. En die collega’s kreeg ik terug bij de mensen van Dream4Kids, mijn vrijwilligerswerk. Ook online, maar ook zo fijn! En niet te vergeten, kreeg ik ook een soort collega’s terug bij mijn lotgenoten, via de Facebook groep die ik heb opgericht. Dus in plaats van loslaten, is het hier misschien vervangen in mijn geval.

Loslaten van het streven naar perfectie.

Dit is wel een ding. Op allerlei gebied. Van huishouden, tot het onderhouden van vriendschappen. Goed is goed genoeg is nog lang niet mijn motto, terwijl ik dat wel zou willen. Ik wil een huis wat spik en span is. Ik wil vriendinnen en familie regelmatig zien en niet 1 x per jaar. Maar dat is zo moeilijk als je beperkt bent in je energie. Dat moet ik loslaten en genieten van de momenten die er wel zijn en dat vind ik moeilijk. Goed is goed genoeg. Geniet van wat nu is.

Loslaten van mijn toekomstbeeld misschien wel.

Wij hebben heel lang het plan gehad om naar het buitenland te vertrekken. Ja een ik vertrek verhaal dus. Door wat er met mij gebeurd is, is dat nu van de baan. Voorlopig. Ik zeg nog niet, nooit. Maar ik zie het nu niet zitten. Ook het feit dat Isa ouder is, maakt dat lastiger. Zij wil niet weg van haar school en ik wil haar ook niet bij haar oma’s en opa’s weghalen. Ze heeft al zoveel meegemaakt, dat doe ik naar niet aan. Dus dat beeld wat ik en wij eerst voor ons zagen, is zeker veranderd, door zo’n life changing event als een CVA. Ik vind het nu belangrijk om het hier goed en naar ons zin te hebben en te genieten van vandaag. En niet te ver vooruit te kijken en in de toekomst te leven.

Loslaten is voor mij onlosmakelijk verbonden aan accepteren. Accepteren van een nieuwe ik, een nieuw leven. Al vind ik accepteren een rot woord. Je hebt geen keuze, ook ik niet. Ik ben opgezadeld met dit hersenletsel en ik heb het ermee te doen.

En accepteer ik dat? Ja, ik zal wel moeten. Ik vind alleen aanvaarden beter klinken. Ik aanvaard de situatie zoals ie is, maar ik leg me er niet bij neer. Ik zal altijd blijven proberen verbeteringen te bewerkstelligen, in mijn leven en in het oprekken van mijn grenzen. Dus nee, dat is dus niet het simpelweg accepteren van hoe het nu is en me hierbij neerleggen. Dat nooit.

Er is altijd een weg, altijd een weg naar een nieuw begin, een nieuw geluk of een nieuwe start!

Geloof jij daar, net als ik ook in?

Lees ook mijn andere blogs in de categorie Rust in je hoofd:

Over ademhaling

Over kiezen voor jezelf

Over moeten bestaat niet

Geplaatst in Inspiratie

Mijn goede voornemens

Het is al bijna eind januari, maar ik wil toch nog even mijn goede voornemens met jullie delen. Ze zijn eigenlijk niet eens zo zeer gebonden aan het begin van dit nieuwe jaar. Ik bedenk me wel vaker dat ik dingen anders wil/ga aanpakken.

In het kader van wat aandacht geeft, groeit, kan het geen kwaad er hier dus even bij stil te staan!

Gezond eten

Eigenlijk doen we dat vrijwel altijd al. 200 gram groenten halen we met gemak. Zelf vergeet ik nog wel eens fruit te eten, terwijl ik voor Isa elke dag bak fruit voor school maak 😬. Als ik dat nou gewoon in tweevoud doe, heb ik zelf ook gelijk gezond tussendoortje. Check 👍.

Meer rust, meer yoga

Ik heb een nieuw dagschema gemaakt en uitgangspunt is eerst plannen van rustmomenten en dan kijken waar nog ruimte is voor een activiteit. In plaats van andersom. Yoga als het kan 2 x per week in yogaklasje en ook tussendoor thuis. Goed voor mijn hoofd maar ook voor mijn rug.

Meer leven in t nu

Uitdaging met hoofdletters. Probeer het elke dag en blijf het proberen. Bewijs dat het een beetje lukt is dat we nog geen vakanties hebben geboekt voor dit jaar, maar voor last minute gaan. We kijken waar we dan zin in hebben en hoe ik me voel. Wil ik vliegen of toch in Nederland weg? Benieuwd of we het vol gaan houden.

Focus op gezin en familie, fuck the rest

Dat is echt all that matters. Maarten, Isa en ik. Gevolgd door onze families vlak daarna. Dat heeft echt mijn prioriteit. Met mijn beperkte energie kan ik niet meer alle contacten onderhouden zoals ik eerst deed. En dat wil ik ook niet. Tot mijn inner circle horen ook een paar goede vriendinnen en die koester ik heel erg. Ga me niet meer bezig houden met mensen die mijn energie niet verdienen.

Nieuwe hobbies: uit het hoofd: schilderen en handlettering

Veel zin in om nieuwe dingen te gaan doen, die me uit mijj hoofd halen en niet digitaal zijn. Nu nog tijd vinden om te starten.

Bewegen; anders aanpakken.

Iedere dag bewegen. Ook als ik moe ben. Wandelen buiten, hometrainer thuis of yoga thuis of in yogaklas. Door het gelijk ’s ochtends vroeg te doen, begint mijn dag beter.

Minder social media

Hier ben ik al mee begonnen. Ik zit veel minder op social media en dat bevalt goed. Ik schreef er al een aparte blog over.

Enjoy the simple life!

Dit heeft ook te maken met leef in het moment. Ik probeer elke dag te genieten van al het mooie en kleine wat het leven biedt. Een mooi vogeltje, een heerlijke kop thee of een vrolijk meisje wat uit school komt rennen en mama roept…

Zingeving: Dream4Kids

Ik heb graag het gevoel dat ik iets nuttigs doe met mijn leven. En natuurlijk is het opvoeden van een kind het meest nuttige wat een mens kan doen, maar toch. Bij Dream4Kids kan ik mijn ei kwijt op momenten dat ik daar energie voor heb. En binnenkort ga ik samen met 2 anderen een droomdag organiseren voor een kind. Super veel zin in.

RUST, RUST en nog eens RUST

Centrale thema voor mijn 2018. Hoe krijg ik meer rust in mijn hoofd. In dit hoofd waar toch echt schade is ontstaan door mijn herseninfarct in 2015. Ook al merken veel mensen het niet en zie je niets aan mij. Geloof me, het is er echt.

De komende weken ga ik een aantal blogs schrijven met als thema ‘Rust in je hoofd’, met elke keer een andere insteek over hoe je die rust kunt krijgen in je hoofd. Ik ben benieuwd of jullie je daarin gaan herkennen. Het worden 8 verschillende blogs en de eerste hoop ik later deze week klaar te hebben.

Heb jij jezelf nog dingen voor genomen dit jaar? Ook zo toe aan rust in je hoofd? Hou dan zeker mijn blogs in de gaten de komende weken!

Op een geweldig 2018, voor jou, voor mij en iedereen die ons lief is! 🙏