Geplaatst in Leven met NAH, Moeder zijn met hersenletsel, Persoonlijk

Batterij opladen: hoe doe ik dat?

Op deze nationale dag van de batterij, leg ik nog 1 keer uit hoe het zit als je NAH hebt. Niet aangeboren hersenletsel dus. Waarom zijn we zo moe, altijd moe. Een niet te vergelijken moeheid. Een moeheid die je niet kent als je het niet zelf hebt.

De afbeelding hierboven, zegt eigenlijk alles in een notendop.

Omdat onze batterij nooit maar dan ook nooit helemaal oplaadt.

En dit in combinatie met het feit dat alles ons meer energie kost, dan een gezond persoon….Wij gebruiken nu eenmaal meer hersendelen om de omweg te maken langs het getroffen gebied, om toch tot een mentale activiteit te komen. Het kan ook zijn dat we vaker moe zijn doordat onze hormoonhuishouding veranderd is. Wat zegt je dat als buitenstaander?

Hopelijk snap je dat we elke dag topsport bedrijven dus! Elke dag weer, alles eruit halen wat erin zit. Elke dag tegen onze eigen grenzen aan functioneren. En soms ook daarbuiten. Met alle gevolgen van dien. En waarom? Omdat we toch zo graag mee willen doen met ‘het gewone leven’ en niet achter de geraniums willen vertoeven. Of nou ja, ik niet in ieder geval.

Wat doe ik dan om die batterij weer op te laden? Die batterij die eigenlijk nooit voller dan 25% is en heel snel leeg is…

Dit doe ik om mijn batterij weer op te laden:

  • Yoga
  • Buiten zijn / wandelen alleen
  • Slapen (al lukt dat bij erge overprikkeling ook vaak niet)
  • Mindfulness oefening
  • Mediteren
  • Soms ook gewoon iets kijken op Netflix ofzo waar ik niet bij na hoef te denken
  • Of gewoon lekker lummelen, alleen in huis

Eigenlijk zijn al deze dingen voor mij wel effectief, waarbij yoga en mediteren met stip bovenaan staan.

Wat doe jij om je batterij weer op te laden? Heb je nog goede tips?

Geplaatst in Persoonlijk

A special thanks to my moppies

Op deze Valentijnsdag een special tribute e to the ones I love ♥️.

  • Omdat ze het zo verdienen.
  • Omdat juist zij degenen zijn die regelmatig te maken krijgen met mijn korte lontje.
  • Omdat zij het dichtsbij mij staan.
  • Omdat zij de allerliefsten zijn.
  • Omdat ik samen met hen de hele wereld aan kan.
  • Omdat ook hun leven veranderd is door mijn hersenletsel.
  • Omdat zij ook altijd rekening (moeten) houden met mijn beschadigde hoofd en dat echt niet altijd makkelijk is.
  • Omdat ik zielsveel van deze twee hou.
  • Daarom, een hele grote dankjewel en nog grotere dikke knuffel en kus voor mijn twee kanjers!!

    Geplaatst in Persoonlijk

    Wat als…

    Wat als….je niet kunt schrijven wat je echt wilt schrijven?

    Wat als….alles wat je zegt of schrijft, verdraaid wordt tot iemands eigen waarheid?

    Wat als…die eigen waarheid zo ver af staat van de werkelijkheid?

    Wat als…woorden niet meer lijken binnen te komen?

    Wat als…die eigen waarheid, als een donkere wolk boven je hoofd drijft?

    Wat dan???

    Moet je stoppen met schrijven?

    Nee dat is geen optie. Schrijven vanuit je hart is juist de uitlaatklep die je nu zo nodig hebt.

    Moet je blijven proberen ‘die eigen waarheid’ om te turnen naar de realiteit?

    Dat is de vraag. Je doet het wel, keer op keer, omdat je dit niet wilt. Het voor niemand goed is, niet nodig is. Onterecht en gebaseerd op onjuiste aannames of percepties van diegene. Totaal niet gebaseerd op de realiteit of intentie. Maar een ‘eigen waarheid’ hebben gecreërd.

    Wat kun je doen om die donkere wolk boven je hoofd te verdrijven? En om te zetten naar een lucht vol zonneschijn en regenbogen.

    Waar iedereen in dezelfde waarheid leeft en alles wat er toe doet, liefde is.

    Liefde voor jezelf en voor elkaar.

    AMEN

    Geplaatst in Persoonlijk

    Mijn (onzichtbare) restverschijnselen na 4 jaar hersenletsel

    De tijd vliegt voorbij en binnenkort is het alweer 4 jaar geleden dat ik hersenletsel opliep.

    1,5 jaar geleden schreef ik ook al over de (onzichtbare) restverschijnselen waar ik last van heb sinds mijn hersenletsel.

    Hoe is dat nu? Zit er verbetering in of is het nog hetzelfde?

    Waar ik na 4 jaar hersenletsel nog last van heb:

    1. Vol hoofd (watterig gevoel, druk).
    2. Gedachten niet los kunnen laten.
    3. Vermoeidheid.
    4. Weinig energie.
    5. Kort lontje.
    6. Prikkelgevoeligheid voor licht, geluid
    7. Niet weten of wat je gedroomd hebt, echt is of niet. Echt even bijkomen.
    8. Misselijk bij over grenzen gaan.
    9. Moeilijk grenzen aan kunnen geven.
    10. Overschatting van eigen kunnen.
    11. Multi tasken is geen optie meer.
    12. Plannen en organiseren kost meer energie.
    13. Vertraagde verwerking van input.
    14. Alleen zijn werkt het best.
    15. Stress & haast zijn funest.

    Zit er verbetering in?

    Ja, in de meeste dingen wel gelukkig. De vetgedrukte zijn dingen die altijd zullen blijven en waar ik mee moet leren leven.

    Veel van de andere dingen, staan in verband met elkaar. Als ik slecht slaap of te weinig, kan ik minder hebben. Is en mijn lontje korter en ik ben nog gevoeliger voor prikkels dan normaal. Inmiddels weet ik dat en soms kun je dit soort dingen oplossen door oordoppen en zonnebril.

    Het kwartje begint steeds meer te vallen. Ja, ook na 4 jaar nog steeds ja. Stress en haast zorgt voor verergering van mijn overprikkelingsklachten. Wat die zijn, heb ik in een eerdere blog wel eens beschreven. Multitasken kost extra energie. Nu zit dat wel ook gewoon in mijn karakter, dus weg is dat nooit. Ik merk wel steeds vaker dat wanneer ik 1 ding tegelijk doe, ik meer energie overhou.

    Ook in dit geval lijkt het dat tijd de ‘wonden heelt’. Nee, het gaat nooit echt over. Ja, je leert er steeds beter mee leven en soms went je hoofd toch ook aan dingen waardoor het wel verbetert. Dat is hoopvol toch!

    Hoe ervaar jij dat? Zit er nog verbetering in jouw situatie sinds je hersenletsel hebt?

    Geplaatst in Persoonlijk

    Balans vinden met hersenletsel. Gelukt of niet?

    Lukt het mij al om sinds mijn hersenletsel, wat meer balans te vinden en zo mijn beperkte energie goed te verdelen? Ja en nee. In deze blog leg ik dit uit.

    Tijdens de eerste weken van revalidatie in het AMC in 2015 leerde ik bij de ergotherapie:

    • Hoe ik het beste kon omgaan met mijn energie.
    • Dat ik dingen die mij energie kosten en energie opleveren af moet wisselen.
    • Dat ik cognitieve taken en fysieke taken moet afwisselen.
    • Dat ik op tijd een rust moment moet nemen, en niet pas als ik al over mijn grenzen ben gegaan.
    • Het klinkt allemaal zo logisch. Inmiddels bijna 4 jaar later weet ik dat het niet zo eenvoudig is.

    Want naast het weten, heb je natuurlijk het ook doen. En het simpelweg doen van bovenstaande is ook nog niet eens moeilijk, Maar je hebt ook nog zoiets als karakter. En in mijn geval werkt dat niet mee bij het rustig aan doen, gefaseerd dingen afwisselen.

    Ik heb het altijd al leuk gevonden om met nieuwe dingen bezig te zijn. Tijdens mijn werk maar ook privé. Dingen organiseren. En dat heb ik nu nog steeds. Door mijn enthousiasme kan ik me soms mee laten slepen, vervang soms maar door vaak, en ga dan over grenzen heen.

    Dit heeft deels ook te maken met mijn hersenletsel. Het letsel zit in mijn geval aan de rechterkant van mijn hersenen. Het schijnt dat mensen met dit letsel zichzelf kunnen overschatten. Zo van “oh dat kan ik best”. En dat dat bij mij het geval is, zou best zo kunnen zijn. Want op een goede dag, denk ik ook wel eens oh dat kan ik best, twee uur achter de computer zitten. En fysiek kan ik dat ook wel en ik kan ook nog best iets produceren. Maar dan? Ik raak compleet overprikkeld als ik te lang zoiets doe en dat weet ik van tevoren. En toch doe ik het soms. Dom dom dom.

    Dus kan ik beter doseren?

    • Ja, ik kan beter doseren, omdat ik na 4 jaar wel beter weet wat ik wel en niet moet doen.
    • Ja, door toch ook geregeld de grenzen op te zoeken of er overheen te gaan, kan ik nu wel meer dan in het begin.
    • Ja, je went ook aan dingen, dus ook aan prikkels. Door je steeds iets meer bloot te stellen aan bepaalde prikkels, went je brein er toch een beetje aan. (Denk ik).
    • Nee, door mijn hersenletsel kan ik niet altijd realistich inschatten of iets handig is om achter elkaar te doen of niet. De neiging tot overschatting is altijd aanwezig.

    Vier jaar leven met hersenletsel heeft me dus absoluut wel dingen geleerd. Ik zie ook zeker een stijgende lijn in wat ik aan kan dus dat is hoopgevend. Ik blijf streven naar die stijgende lijn!

    Als jij ook hersenletsel hebt, hoe ervaar jij dit? Zie jij bij jezelf ook een stijgende lijn?