Met minder, gelukkiger?

Gister stond in het NRC een artikel met als titel: minder spullen, minder vriendschappen, meer geluk!

Het zette me aan het denken. Is dat echt zo? Ben je met minder echt gelukkiger?

Sinds maart 2015 is mijn leven behoorlijk veranderd. Leven met hersenletsel is niet eenvoudig. Toen niet, nu niet en nooit niet denk ik. Je moet je leven aanpassen. Tenminste ik wel. Had een heel druk leven, met fulltime werken en veel sociale activiteiten daarnaast. Nu ben ik thuis, zorg voor Isa, ben fulltime huismanager 😉 en mijn sociale leven is flink verminderd. Uit nood, niet omdat ik daar bewust voor heb gekozen. En om nu te zeggen dat ik gelukkiger ben, gaat me echt te ver. Nee, zeker niet gelukkiger, had graag gewoon doorgegaan met werken hoor en alle feestjes en partijen afgaan. 

Maar ik begrijp wel wat de schrijver van het artikel bedoelt met dat je met een eenvoudiger leven, gelukkiger bent. En eenvoudiger vindt hij dus minder vriendschappen maar ook minder spullen. 

Ik word intens gelukkig van minimaliseren! Ben al maanden bezig. Alles ga ik door, kledingkasten, keukenkastjes, dozen op zolder en kantoor. Heerlijk vind ik het. Ik kan ook echt goed weg doen, hecht niet aan spullen. Doe het ook het liefst alleen, dan gooi ik het meeste weg. Naar de kringloop of naar mensen die het willen hebben. Zij blij, ik blij. 

Minder spullen, geeft ruimte in huis, overzicht en dat geeft rust in het hoofd. En dat gevoel is zo fijn! 

En eerlijk, zo is het eigenlijk ook met vriendschappen. In heftige tijden, leer je je echte vrienden wel kennen. Dat heb ik ook gemerkt. En zo kan het dan gebeuren dat je iemand die je je hele leven al kent, amper nog spreekt. En dat je anderen ineens veel vaker spreekt of ziet. Het is bijna een natuurlijk proces. Een soort schifting van de echte vrienden, die er geen probleem van maken om naar jou toe te komen omdat jij niet ver kunt autorijden. En de mensen waarvan je dacht dat het vrienden waren, maar uiteindelijk nu slechts kennissen blijken te zijn die vooral heel druk zijn met hun eigen leven. En die kun je missen, echt waar.

Less is more is een mooie uitdrukking hier vind ik. Voor spullen en vriendschappen. Meer rust en meer verdieping. En ja dat kan je een gelukkig gevoel geven. Meer dan meedraaien in die ratrace van vroeger. 

Ben jij het ook eens met de stelling??

Hoe krijg je je hoofd stil?


Leven met NAH betekent voor mij, vooral leven met de onzichtbare restverschijnselen. Zoals overprikkeling. Ik ben veel gevoeliger geworden voor allerlei prikkels, zoals licht, geluid, drukte en warmte. Hooggevoelige mensen hebben dit soor klachten ook. Maar mensen met NAH dus vaak ook. 

Als je niet genoeg doseert, afwisselt en hier rekening mee houdt, loopt je emmertje over en raak je overprikkeld. Je hoofd zit TE vol en kan de prikkels niet meer verwerken. Ik omschrijf hetzelf vaak als een soort achtbaan in mijn hoofd. Die niet stil te krijgen is. 

Wat doe ik om mijn hoofd in zo’n geval weer stil te krijgen?

1. Yoga.

Van yoga word ik rustig, ontspannen en soepel 😉. Mijn hoofd word hier echt leeg van. Heerlijk!

2. Mindfulness oefeningen.

Zoals bijvoorbeeld de bodyscan. Gegarandeerd succesvol bij mij.

3. Op bed liggen met oordoppen in en oogmasker op.

Soms helpt 10 minuten al. Soms heb ik langer nodig.

4. Wandelen of fietsen hometrainer.

Lichaamsbeweging helpt mij ook om mijn hoofd te legen. Wel alleen gaan en dus niet al kletsend met een vriendin. Dan gaat de vlieger niet op.

5. Simpele huishoudelijke klusjes.

Vooral die op routine gedaan kunnen worden. Zoals handdoekenwas opvouwen bijvoorbeeld.

Denk nu niet dat ik het allemaal goed onder controle heb, niets is minder waar. Regelmatig raak ik nog overprikkeld. Ik heb mijn karakter niet echt mee zeggen ze dan (huisarts, revalidatie arts etc.) Ben vrij actief en kan moeilijk niets doen. Maar misschien komt ooit de dag dat ik in balans ben. En grotendeels mijn energie goed kan verdelen. Daar ga ik voor!

Leven zonder werk, hoe dan?


Best een rare titel…..heel lang heb ik me niet voor kunnen stellen dat ik ooit zonder werk zou zitten. Of dit nu in loondienst zou zijn of als ondernemer. Er moest toch wel heel wat gebeuren, wilde ik niet meer gaan werken. Ik had tenslotte niet voor niets al die jaren gestudeerd niet waar. Werken kon ik altijd nog wel, dacht ik, no matter what.

Nou inmiddels weet ik dat alleen al een bloedpropje je hele leven om kan gooien, van de een op de andere dag. Zonder waarschuwing, zonder aanloop of risicoprofiel. Just out of the blue. En dan is werken even het laatste wat op je priolijstje staat. Ondanks al die jaren studie. Geloof me.

Maar wat dan, is de vraag? Als je niet meer kunt werken, waar krijg je dan je voldoening uit? Heb je ‘iets’ nodig om je nuttig te voelen? Kun je nog bijdragen aan de maatschappij, zoals dat zo mooi heet? En wil je dat nog? 

Dit is voor iedereen anders, ongetwijfeld. Ieder hersenletsel is anders. En iedere ziekte is anders. Voor mij was het wel belangrijk om iets te doen met mijn kennis en ervaring, voor een goed doel in dit geval.  Tijdens mijn reintegratie heb ik daar geprobeerd uren op te bouwen. Helaas minder goed gelukt dan gehoopt. Maar nog altijd draag ik daar mijn steentje bij op dagen dat ik me goed voel. En dat is heel fijn, het geeft voldoening en ik krijg er energie van. Mijn ‘collega’s’ zijn heel blij met mij en (ik ook met hen) het maakt mijn wereld ook groter dan dat ik alleen maar thuis zou zijn. Dus ja, voor mij werkt dit als alternatief voor betaald werk. 

Verder heb ik mijn handen vol aan het draaiend houden van het gezin en mijn kleuter dochter van 5. 😉. Dus leven zonder werk??? Kan dat?? Jazeker. Natuurlijk zou ik bijna zeggen. Er is zoveel meer in het leven dan werken. Dat realiseer ik me steeds meer. 

En zo heeft ieder nadeel toch ook weer een mooi en bijzonder voordeel….Het echt ontdekken van het feit dat het leven zoveel meer is dan je ooit voor mogelijk hield. Je leert genieten van elke dag en leert dat de kleine dingen ook gelijk het belangrijkste zijn. 

En nee spullen die je kunt kopen met dat fijne salaris zeggen me echt niets (meer). Maar de glimach van mijn meisje, elke dag als ik haar ophaal uit school (in plaats dat ze naar de BSO moet), zeggen alles! Het zegt me dat ik dankbaar moet zijn voor dit leven zonder werk! Het geeft me zoveel meer dan werk ooit had kunnen doen!